28.06.2016

O sürekli çağıldaması yağmurun

Beyoğlu’ndaki ıslak parlaklık

Bos sokaklarda ve kediler

Senin gibi kapi girişlerinde oturur

Yansımasında ışıkların

Pencerelerde gözlerinde

Gecenin gece şarkılarında

Sesinde sehir

Gözlerinde yağmur

 

Bu hafta sonu Ölüdeniz’deydim. Ölüdeniz, ironiye bak, şaka gibi! Çok kötü uyumuştum, çünkü ölüm korkusuyla ertesi günü bekliyordum. Korku bunun için vardır: bizi çabuk gelen ölümden korumak için. Zehirli bir yılanın bizi ısırmak istediğinde mesela korkmak çok yararlıdır. Çünkü hızlı davranmamıza sebep olur: çabucak yılandan uzaklaşırız. Ayrıca fizyolojik hareketlere sebep olur: adrenalin salınımından dolayı daha iyi duyabiliriz, koku alırız ve hissedebiliriz. Terlememizin nedeni bize iyi tutunabilmemesidir.

Konuya geri dönecek olursak, 1700 Metreden aşığa dağlara veya suya düşmekten korkmuştum. Gözümün önüne aklınıza gelebilecek en kötü sahneler geldi. Korku işte çok dağınık ve gereksiz de olabilir. Bunu iyi araştırdığım için söylüyorum ve çok iyi biliyordum ki senelerdir kaza olmamıştı. 78 000 Uçuşta 2013de sade 3 kaza olmuştu ve hiç birisi ölümcül olmamıştı. Benim sorunum ama agorafobi idi. Ve daha da kötüsü: Kontrolü kaybetme korkusu.

Birçok insan gibi kendimi uçaktada rahat hissedmiyorum zaman zaman. Başka bir insana tüm güvenimi birakmak gökyüzünde binlerce metre yüksekte olurken pek bana göre değil. Ne zaman Hava boşluğuna gelsem sanki büyük bir felaketin başlangıcıyimiş gibi hissediyorum. Ve bunun dışında yanında canlı bombayla gezen insanlarda var tabi. Sosyal psikolojide tarif ettiğim gereksiz olan ( istatistik anlamda tehlikeye bakarsak mutfak kazasında ölmek çok daha büyük bir risk) korku türüne “kullanılabilirliği sezgisel” ihtar edilmektedir. Cinayet veya terör kurbanı olma tehlikesine çok daha yüksek bir ihtimal veriyoruz, medyada çok duyurulduğu ve bu yüzden bilgiyi daha çabuk kullanabildiğimizden sebepleniyor bu durum. Modern Terörizmin hedefi ise bu tarz korkuyu içimizde büyütmek. Ve ne yazınki basarililar bu konuda.

Psikoterapide iyileşmenin ilk basamağı psikometrimdir. Psikometrimin amacı ise kendimize uzaktan bakıp, sorunlarımızı gözlemliyor olmamız, bu sorunlarımızın nasıl geliştiğini anlamak ve sonuç olarak düzelmek için ne faydalı olabileceğini düşünmektir. Bence bu adımlar tarif ettiğim korkuyu tanıyan tüm insanlar için korkuyu atlatmakta çok yararlı olabilir. Her gün insanlar ölüyorlar, buna kader veya tesadüf diyebiliriz. Bir gerçek vardır: her yerde her şey ölüme sebep olabilir. Araba kazasıdır, hastalıklardır, terördür, veya selfi yaparken dağin ucundan düşüp ölen bile vardır. Hayat bu. Yinede hayat beklentisi 74,86 yıldır Türkiye’de, bunu unutmamak lazım.

Korku hayatta kalmamızı sağlar ve ayni zamanda yaşamı engelleyecek bir dereceye gelebilirde. Ben bunu biliyordum ve bu yüzden korkumla göz göze gelmeye karar vermiştim. Korkuyu atlatabilmenin bir şekli korku ile göz göze gelmektir çünkü. Ben Korkularımla göz göze geldim.

DCIM100GOPROG0011307.

Bildschirmfoto 2016-06-29 um 10.19.08Bildschirmfoto 2016-06-29 um 10.22.34

 

Ve hayatımda yaptığım en güzel şeylerden bir şey oldu bu. Hayatim boyunca o güzel manzarayı ve cesaretimi hatırlayıp güçleneceğim bundan. Paraşütü merak edenler için tavsiyem Bunu okumanız. Az kalsın atlayamicaktım ve ağlamaya çok yakındım ama çok şükür Ali, Tandem-Pilotum beni ikna edebildi. Bunun için çok müteşekkirim! Paraşütten sonra kendimi gerçekten çok güçlü hissettim ve anladım ki hayati akışına kendimizi bıraktığımızda, ve güvendiğimizde, asıl o zaman gerçekten özgür oluyormuşum. Korkunun özgürlükle çok büyük bir bağlantısı vardır. Maalesef teröründe.

Paraşütten sonra İstanbul’a evime dönmem gerekiyordu. Yine ucmaliydim, bu defasında ama korkmadım. İstanbul Havalimanında bir arkadaşımla buluşacaktım, ayni gün Almanya’dan gelmişti çünkü. Annesi buluşmak istediğimiz yerde henüz bekliyordu ve onunla karşılaşınca bir kahve içme muhabbeti geçti aramızda. Biz kahve ısmarlayamadan  Cafer geldi yanımıza ve kahveden vazgeçip yemek yemeğe gitme kararı aldık. İşte bu bizim şansımızdı. Metroya bindik ve yaklaşık yârim saat sonrasında patlamadan haberdar olduk. Çok şanslıydık, biz gittikten hemen sonra patlama olmuş olmalı. Çoğu o gün havalimanında bulunan insan gibi şanslıydık. Buna yine Kader yada Tesadüf denilebilir. Çok korkunçtu, dünya çok acımasız olabiliyor. İstanbul’a geldiğimden beri üçüncü patlama oldu bu.

Ülkem, ailem ve arkadaşlarım için çok endişeleniyorum, çünkü onlar her zaman burada olacaklar. Ister istemez “İnsanlar nasıl oluyorda bu kadar acımasız olabiliyorlar?” sorusu aklımıza geliyor buna benzer zamanlarda. Ben kendime daha çok bunu sordum “nasıl oluyorda dünya bu kadar acımasız bir yer?”. Çocukların sokaklarda dilenmesi, çorapsız gezmesi, yetişkin gibi Konuşması ve kırışıklarla yaşlı insanlara bezemeleri o kadar yayğınki, farkına bile varilmiyorlar bir çok insan için. Ve dünyanın yaklaşık her yerinde bu durumlar böyledir. İnsanların nasıl bu kadar vahşice davrandıklarını düşünürken aslında durum oldukça açıktır, birçok insanlarin ne kadar zor durumlar içinde bulunduğuna baktığımızda, işte bu insanlarda yüksek bir olasılık ile çok hızlı radikalleşmiş edilebilirler.

Insan her zaman özgürlüğün pesindeydi. Özgürlüğümüz kişisel gelişimimiz için çok önemlidir. Atalarımızın bizim için savaştıkları özgürlüğe sahip olduğumuz sürece, bunun değerini bilip ve doğru şekilde değerlendirmemiz gerekiyordur. İç özgürlüğümüzden korku yüzünden vazgeçmememiz lazım. Özgürlüğümüzün getirdiği potansiali pozitif bir şekilde kullanıp dünyamızda kötüden fazla iyi şeylerin gerçek olmasını sağlamalıyız. Hayattayken yaşamalıyız, sevmeliyiz ve tutkulu olmalıyız. Ve bunun için İstanbul en doğru yerdir! en farklı ve en samimi insanlar görümünde, binlerce renkli evler, Çay, Tavla, kediler ve köpekler, Vapur yolculukları, eşsiz Sanat sahneleri, Adalar, Türk kahvaltısı, Baklava, Lokanta, samimi dostluklar, huzur, Üsküdar gün batımı, gondol gezintisi, Boğaz’daki balıkçılar, dolmuş, en güzel çarşılar, futbol tutukluluğu, Rahatlık, güzel camiler …. they call it Chaos, we call it HOME.

28 Haziranı asla unutmayacağım. İstanbul bana çok şey öğretti. Ve etrafıma baktığımda hafif tedirgin olmama rağmen yinede gerçekten bana göre en güzel şehirde, en cesur insanlarla birlikte yaşayabildiğim için çok büyük mutluluk ve şanslılık duygusunu hissediyorum.. Hatta tilki küçük prense şöyle demiş: “ Ve işte sırrım: Bu çok basit. Insan gerçekleri sadece kalbiyle görebilir. En temel şeyi gözler göremez.”

DCIM100GOPROG0061343.

IMG_0121

13556010_10208678801260341_430125552_oIMG_2337IMG_2542

IMG_2792IMG_2879IMG_2886IMG_2877IMG_2917IMG_2891IMG_0522IMG_0774

IMG_4392IMG_2647IMG_2373DCIM100GOPROG0071351.IMG_2390IMG_0987IMG_0196IMG_2651DCIM100GOPROG0141409.

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s